Op reis met Kim: Boedapest dag 3-6

*Denk Chris Zegers* Hé, hoi, hai, hallo! Welkom bij aflevering 2 van Op reis met Kim. We gaan verder waar we in de vorige aflevering zijn gebleven: Boedapest. De stad van de Donau, het Vissersbastion, thermale baden, hysterisch gekleurde koffie en de metro waar Pinokkio op de schoot van een volwassen persoon moet zitten. Daarover later meer. Eerst gaan we naar het grootste treinstation van Boedapest, genaamd Budapest-Keleti. Gaan jullie mee?

Dag 3

Eigenlijk is dit vooral een reisdag. Rond 4 uur kom ik met de trein aan op Budapest-Keleti. Ik heb mij een beetje vergist in de vliegtijden van mijn reisgenote, waardoor ik 2 uur moet wachten. Die tijd probeer ik te doden met lezen en muziek luisteren. Want het mag dan het grootste station van Boedapest zijn, dat betekent niet dat er lekker veel te doen of te zien is. Gelukkig word ik af en toe gestoord door iemand die om geld komt vragen of een toerist die in mij een uitstekende reisgenoot ziet en vraagt of ik mee ga naar een badhuis.

Na 2 uur is mijn daadwerkelijke reisgenote er en kunnen we beginnen aan de expeditie naar ons hotel. Die is welgeteld 1 halte met de metro verwijderd van het station. Peanuts dus. Prima hotel weer. Deze keer geen geheime deuren waarachter ronkende mannen liggen. Ook wel eens lekker.

Omdat we gierende honger hebben, vragen we de jongen bij de receptie wat de beste restaurants in de buurt zijn. Volgens hem zijn er 2 op loopafstand die goed zijn. We kiezen de eerste die we tegenkomen. Eenmaal daar ga ik meteen voor de full Hungarian experience en bestel ik Kip Paprikash, een typisch Hongaars gerecht. Daar krijg ik bij de eerste hap al spijt van, want het blijkt een diep bord met doorgekookte pasta, wat verdwaald vlees en 3 schijfjes paprika te zijn. Bummer. We beuken de ‘maaltijd’ naar binnen, knallen een fooi op tafel en gaan ervandoor. Buiten zijn we nog steeds in de veronderstelling dat we een leuke fooi hebben achtergelaten. Daarom denk ik ook dat de ober ons achterna komt omdat hij de fooi niet wil aannemen, maar wij blijken gewoon te weinig betaald te hebben. Nederlanders hè. De rekening was dubbelgevouwen en wij hadden doodleuk het subtotaalbedrag op tafel gelegd. Na deze mislukte oplichtingspoging besluit ik meteen dat ik niet meer ga proberen om de Hongaarse Forint te begrijpen.

Conclusie van de dag:
Lichamelijke conditie: Ik heb nog steeds blaren.
Mentale conditie: Ik ben teleurgesteld omdat ik te dom ben om de Hongaarse Forint te snappen.
Verdwaald: 0x, dankzij Daniil van de receptie

Dag 4

We beginnen de dag met een rondleiding door de stad, want dat schijnt elke toerist te doen. We starten voor de St. Stephens Basiliek en lopen vervolgens van Pest over de Kettingbrug naar Boeda. Tussendoor komen we langs de belangrijkste bezienswaardigheden, dus die kunnen we ook meteen afvinken. Ik ben voortdurend bang dat ik ons groepje uit het oog verlies of per ongeluk aansluit bij een ander groepje, dus ben ik de hele tijd bezig met kijken waar de gids is en of ik nog wel in haar buurt sta. Tikkie vermoeiend. Na de rondleiding gaan we naar het Vissersbastion en wandelen dan terug naar de andere kant van de Donau richting het Parlement.

In het Parlement worden rondleidingen gegeven, maar de tickets kun je niet van tevoren reserveren. Je moet op de dag zelf komen en dan hopen en bidden dat er nog plek is. Als wij er rond 13 uur zijn is alles al uitverkocht.

Later die dag drinken we hysterisch gekleurde koffie, kijken we naar een fotograaf die tijdens een fashion shoot bijna op de vuist gaat met een van zijn medewerkers, bezoeken we de synagoge (de grootste van Europa) en eten we pizza. Tegen het einde van de dag haat ik mijn voeten en wil ik alleen nog maar Temptation Island kijken op de hotelkamer.

IMG-1080.JPG

Conclusie van de dag:
Lichamelijke conditie: Een wrak. Maar echt.
Mentale conditie: Ernstig, maar stabiel.
Verdwaald: 3x. omdat de navigatie-apps op onze telefoons het regelmatig niet met elkaar eens zijn.

Dag 5

Dit is eigenlijk onze laatste dag al, want morgen vliegen we ’s middags terug en is er dus niet veel tijd meer. Omdat we gister niet meer in het Parlement konden, staan we vandaag om 7 uur(!) op. Voor 8 uur zijn we bij het Parlement en blijken er nog 12 kaarten beschikbaar te zijn voor die dag. Woohoo!

IMG-1075

Van de buitenkant is het al mooi, maar van binnen dus ook. Wat feitjes: gebouwd in 1885, 96 meter hoog, 18.000 m2 groot en als je alle trappen in het gebouw aan elkaar legt, moet je 20 km lopen. Voor het interieur is 40 kilo echt goud gebruikt. Daarnaast liggen hier ook de kroonjuwelen van Hongarije, waaronder de Stefanskroon. Wat ik dan wel weer interessant vind: het kruis op de kroon staat scheef, maar niemand weet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Er gaan verschillende verhalen de ronde, maar er is geen enkel bewijs voor al die verhalen.

Na het Parlement gaan we naar het Széchenyibad, het bekendste badhuis van Boedapest en een van de grootste thermale baden van Europa. Het water schijnt een helende werking te hebben. Mijn voeten kunnen dat beamen, want daar heb ik opeens geen last meer van. Het enige minpuntje van de dag is dat ik vergeten ben mijn zilveren armbanden af te doen en ze nu goudkleurig zijn.

Budapest_Széchenyi_fürdő.png

Omdat we de smaak van het Hongaarse eten op dag 3 nog niet vergeten zijn, eten we ’s avonds sushi en komt er een van mijn langgekoesterde wensen uit. Ik wil al zeker 10 jaar een keer in een sushi-restaurant met een lopende band eten. Ik ben zelden zo gelukkig geweest en dat de sushi waarschijnlijk al 6 uur lang rondgaat, maakt mij barweinig uit. Overigens wordt het eten met stokjes aan onze tafel zeer serieus genomen. Zelfs de cheesecake wordt door mijn tafelgenote met stokjes gegeten. Ik daarentegen pak het gewoon op met mijn vrouwenklauwen.

Conclusie van de dag:
Lichamelijke conditie: Aan de beterende hand
Mentale conditie: Zielsgelukkig door de ronddraaiende sushi
Verdwaald: Volgens mij 0x

Dag 6

We beginnen de dag een beetje treurig omdat we vandaag naar huis gaan. Maar als ik vervolgens opper dat we best bij de Burger King kunnen ontbijten gaat het wel weer. Na het uitchecken dus op jacht naar een BK voor een vullende maaltijd en dan door naar het vliegveld. Tijdens onze laatste rit met de metro zie ik dat ze hier speciale regels hebben voor Pinokkio. Zo moet hij in een buggy of op schoot bij een volwassen persoon. Dat, of ik moet minder drugs gaan gebruiken.

 

XOXO

Floortje Dessing

Advertenties

Op reis met Kim: Wenen dag 1-3

Ik ben een slechte millennial. Ik ben niet extreem wanderlustig (mijn favoriete vakantieplek is mijn bank), deel geen huis met huisgenoten, heb geen fiets aan haken aan mijn muur hangen en doe niet aan yoga. Daarentegen heb ik wel een halve knot op mijn hoofd, klaag ik voortdurend over mijn studieschuld (ik hoop in 2050 een huis te kunnen kopen) en vind ik de Tamagotchi en de Furby nog altijd het beste speelgoed ooit.

Om het kort samen te vatten: ik doe echt mijn best om mijn generatiegenoten niet in de steek te laten. En juist daarom was het tijd om mijn wanderlust weer eens aan te wakkeren deze vakantie. Het plan was om naar Zuid-Afrika of Japan te gaan, maar ik was veel te laat met dingen regelen. Het werd dus een kortere en minder verre vakantie: 3 dagen Wenen en 3 dagen Boedapest. Dit is deel 1 van de vakantie: Wenen, de stad van Sisi, Mozarten Sachertorte. Oh, en de Wienerschnitzel.

Dag -1

Deze dag tel ik eigenlijk niet mee, want ik kom aan het einde van de middag pas aan in Wenen. Behalve verdwalen met de U-Bahn, een supermarkt zoeken en op expeditie gaan naar mijn hotel (het bleek 1 km lopen van de dichtstbijzijnde ov-halte) doe ik niet veel. De hotelkamer is prima, al ben ik wel meteen getriggerd door een soort geheime deur in mijn kamer. Achter de deur zit nog een andere deur. Ik gok dat die deur naar de kamer naast mij leidt, dus ik laat het maar voor wat het is.

Maar nu komt het: ’s avonds komt er vanachter die deur opeens geluid. Ik hoor een tv en een man die aan het bellen is. Door die 2 deuren zijn de kamers zo gehorig dat het lijkt alsof die man bij mij op de kamer zit. Even later hoor ik niks meer, dus ik blij. Dat gevoel duurt ongeveer 10 minuten, want de stilte gaat over in een oorverdovend gesnurk. Serieus, ik heb nog nooit iemand zo hard horen snurken. Daar komt nog bij dat het gesnurk wordt afgewisseld met een soort reverse sneezing (ik dacht dat alleen honden dat hadden). Het geheel zorgt ervoor dat ik op dat moment nog liever op een heiplaats slaap dan in die kamer.

’s Nachts word ik zo gek van het geluid dat ik bij de receptie vraag of ze nog een andere kamer hebben. Nadat de receptionist is uitgelachen, geeft hij mij de sleutels van een andere kamer. Nou ja, kamer. Het blijkt een appartement voor 8 personen te zijn. Beneden een woongedeelte met een keuken en een grote badkamer, boven twee grote slaapkamers met elk 3 bedden en nog een badkamer. Ik kan slapen.

IMG-0909.JPG
De benedenverdieping van mijn ‘noodkamer’

Conclusie van de dag:
Lichamelijke conditie: Een verhoogde hartslag van de snurkende man, maar verder prima.
Mentale conditie: Moeeeeeeee.
Verdwaald: 1x met de U-bahn.
Schaal snurkende man: 10/10!!!!11!!!!1

Dag 1

Ik begin de dag bij de receptie om te vragen of de man in de kamer naast mij is uitgecheckt. Dan weet ik in ieder geval zeker dat ik vannacht niet weer hartritmestoornissen krijg van een snurkende man. Hij is al weg, dus een vreugdedansje is op zijn plaats. Daarna ga ik op trektocht naar de U-bahn (de eerste 1,3 km van die dag in the pocket). Vanuit daar reis ik naar Schloss Schönbrunn, want voor iemand die 3 jaar lang over koninklijke dingen heeft geschreven is het natuurlijk een schande dat ik daar nog nooit ben geweest.

Schloss Schönbrunn
Omdat ik al iets te veel weet over de Habsburgers, Franz Joseph en Sisi vind ik de audiotour en de kamers een beetje tegenvallen. De tuinen om het paleis vind ik wel heel mooi en indrukwekkend. Schönbrunn is de grootste toeristische trekpleiser van Oostenrijk en dat is duidelijk te zien. Om mij heen staan zo’n 400 Aziatische toeristen met selfiesticks. Voor mij een kleine moeite om op dat moment mijn eigen selfieschaamte even aan de kant te zetten en mee te doen.

Tiergarten Schönbrunn
In de tuinen van Schloss Schönbrunn bevindt zich een dierentuin, de oudste ter wereld. Het is echt een mooie dierentuin. De dieren hebben (in de meeste gevallen) veel ruimte en als bezoeker kun je ze heel goed zien. Hoogtepunten: de ijsbeer, de koala’s en de reuzenpanda’s. Klein dieptepuntje: toen ik er was, werden net de ramen gelapt van het verblijf van de rode panda. Geen rode panda gezien, dus. Bummer.

IMG-0917
Chillende panda

Wandeling door de stad
Van tevoren heb ik (dacht ik) handige wandelingen uit een boekje gehaald. Dan hoef ik zelf niet alles uit te zoeken en kom ik tijdens die wandeling langs alle belangrijke bezienswaardigheden. Dit pakt in de praktijk iets anders uit. In het boekje worden bijna geen straatnamen genoemd, maar wel ‘ga links bij de interieurwinkel en rechts bij het gezellige bakkertje’. Misschien is het boek aan de oude kant, want er is geen interieurwinkel of bakker in mijn buurt te bekennen. Na 330x verkeerd te zijn gelopen en 135x Google Maps te hebben gebruikt, ben ik wel klaar met de wandeling en ga ik door naar het Mozarthaus.

Mozarthaus
In dit huis heeft Mozart 10 jaar lang gewoond en nu is het een museum. Je begint op de derde verdieping, waar het vooral gaat over hoe Wenen en de klassikale muziek in Wenen eruitzag toen Mozart hier arriveerde. Best interessant, want ik wist daar eigenlijk niet veel van. Op de tweede verdieping gaat het over Mozart en het werk dat hij heeft verricht in Wenen. De eerste verdieping gaat meer over Mozart privé. Op deze verdieping woonde hij zelf met zijn gezin, al is daar niets meer van over en weten ze ook niet precies hoe het er in die tijd heeft uitgezien. Toch geeft het wel een indruk van hoe zijn leven in Wenen moet zijn geweest.

’s Avonds eet ik de beste crispy chicken wokschotel ooit en weet ik in een keer de weg naar mijn hotel te vinden. Woohoo! Later die avond kom ik erachter dat ook mijn nieuwe buurman snurkt, maar beduidend minder dan zijn voorganger.

Conclusie van de dag:
Lichamelijke conditie: Zere voeten van al het lopen. Ik geef vooral de mislukte wandeling de schuld.
Mentale conditie: Megasuperdepuper voldaan, want ik heb heel veel gedaan vandaag.
Verdwaald: 135x tijdens de wandeling.
Schaal snurkende man: 5/10

Dag 2

Ik begin de dag waar ik gister ben gestrand door dat boek geëindigd: in het oude centrum van Wenen. Na de St. Stephansdom ga ik naar Hofburg, een ander paleis van de Habsburgers en een van de grootste paleizen ter wereld. Tegenwoordig is dit de officiële residentie van de Bondspresident van Oostenrijk en vind je hier de nationale bibliotheek en 3 musea.

IMG-1029.JPG
Hofburg

Hofburg
Ik vind dit meteen al een veel leuker paleis dan Schönbrunn. Bij binnenkomst moet ik me wel eerst door het zilvermuseum (met o.a. het originele tafelzilver van de keizerlijke familie) heen worstelen. Ik kan kiezen voor de lange of de korte route. Na 4 vertrekken met zilver servies heb ik het wel gezien en neem ik de korte route naar het volgende museum: het Sisi Museum.

Sisi Museum en de keizerlijke appartmenten
Het Sisi Museum is echt heel erg leuk. De audiotour geeft een duidelijk beeld van het haar leven aan het hof en ontkracht ook meteen de mythe rondom Sisi, die is ontstaan na haar dood en door de films met Romy Schneider nog groter werd. Het museum heeft heel veel persoonlijke spullen van Sisi, zoals haar schilderspullen, haar poederdoos, haar persoonlijke tandartsinstrumenten en uiteraard haar kleding en replica’s van haar juwelen. Wat mij opvalt: de taille van Sisi was ongeveer zo groot als mijn bovenbeen en dat zegt in dit geval vrij weinig over mijn been, maar alles over haar taille.

Vanuit het Sisi Museum door naar de keizerlijke appartementen. Ook dit vind ik veel mooier en indrukwekkender dan de vertrekken van Schönbrunn. Je loopt onder andere door de slaapkamers en werkkamers van Franz Joseph en Sisi en ziet ook Sisi’s turnkamer en badkamer. In het gehele paleis staat de doodstraf op het maken van foto’s, dus dat doe ik dan ook maar niet.

Portie Sisi is binnen
Na dit alles geef ik mijn boekje met die ontzettend handige wandelingen een tweede kans. Er is nog een andere route die mij leuk lijkt, maar na een half uur raak ik weer gefrustreerd en besluit ik gewoon alles af te gaan wat ik nog wil zien en dat vervolgens op te zoeken met Google Maps. Gaat een stuk sneller. Zo kom ik nog langs het Hundertwasserhaus, de Weense Staatsopera, de Spaanse Rijschool,  het stadhuis en nog wat andere imposante gebouwen.

’s Avonds eet ik een Wienerschnitzel XXXXL (was de kleinste) en kom ik tot de ontdekking dat ook mijn derde buurman snurkt. Dit is weer een andere man dan die van gister, want deze klinkt meer als een stationair draaiende auto. Prima eentonig geluidje.

Conclusie van de dag:
Lichamelijke conditie: Ik heb blaren onder mijn tenen 😦 😦 😦
Mentale conditie: Een heel klein beetje gefrustreerd over dat ontiegelijk slechte boek. Verder gaat het top!
Verdwaald: 4x, weer door dat boek. Meer zeg ik er niet over.
Schaal snurkende man: 2/10

Dag 3

Dit is de laatste dag en ik heb eigenlijk maar een halve dag, want ’s middags ga ik met de trein naar Boedapest. Omdat ik een beetje last heb van die blaren, doe ik rustig aan. Ik kijk eerst in bed nog 2 afleveringen van Temptation Island en ga dan naar het Albertina Museum. Vanwege tijdnood loop ik als een snelwandelaar door het museum (niet heel fijn met blaren) en vestig ik meteen een nieuw record. Na een uur sta ik weer buiten en ga ik naar de Hauptbahnhof. Op weg daarheen koop ik bij H&M nog t-shirts, want in Boedapest is het 25 graden en ik heb alleen truien mee.

De treinrit duurt ongeveer 2 uur. Heel toepasselijk lees ik Het meisje in de trein. Wat een beroerd boek is dat, jongens. Hoe heeft dit ooit een bestseller kunnen worden? Dat vraag ik mij trouwens ook nog steeds af over Het geheim van mijn man, maar ik bewaar dit wel voor een andere keer.

Aangekomen op Budapest-Keleti moet ik nog even wachten op mijn gezelschap. Die komt namelijk met het vliegtuig. Omdat ik mij vergist heb in de vliegtijden, ben ik er veel te vroeg en heb ik nog 2 uur om te doden. Op een houten bankje in de stationshal ga ik maar verder met lezen. Ondertussen word ik om de haverklap om geld gevraagd en spreken zeker 3 andere toeristen mij aan om te vragen of ik mee wil naar een badhuis. Na 2 uur (ik begon al behoorlijk verdacht te worden voor de beveiliging) is mijn gezelschap er en kan de trip eindelijk beginnen, maar hierover vertel ik in mijn volgende blog.

#megavettespannendecliffhanger

XOXO je favoriete reisblogger

Dit verhaal kent 2 winnaars

Hallo mensen. Het leven is ook maar wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt, hè? Tot zover mijn filosofische bijdrage en het jatten van songteksten van Thomas Acda. Waar ik het eigenlijk over wil hebben: ik schreef toch in mijn vorige blog dat ik naar Peter Buwalda zou gaan? Nou, dat ging niet door en eigenlijk toch ook weer wel. Dit verhaal kent 2 winnaars en ergens halverwege teken ik voor het afstaan van mijn eerstgeborene en zeg ik jij tegen een burgemeester. Oké, komt-ie:

Winnaar 1
Ik had al maanden geleden tickets gekocht voor een interview met Peter Buwalda in het filmtheater in Hilversum. Ik zou samen met Sarah gaan, maar Sarah heeft een nieuwe hobby en dat is elke prijsvraag invullen die ze tegenkomt. Ze is best goed in die nieuwe hobby, want ze won vrijwel meteen kaarten voor de Champions League-wedstrijd Ajax – Lille. Alleen was dit op dezelfde dag als het interview in het filmtheater en betekende dat dus dat we daar niet heen konden. Bummer.

Dus gingen we op dinsdagavond niet naar Buwalda, maar naar de ArenA. Eenmaal daar moesten we tussen de 54.000 bezoekers aan de hand van een oude WhatsApp-foto een man vinden die onze kaarten had. Gek genoeg ging dat best vlot en waren we dus niet genept. Wel moesten we nog even een quitclaim invullen omdat het bedrijf onze eerstgeborene wilde hebben een foto van ons wilde maken voor op social media. Dichter bij een fotomodellencontract ben ik nooit geweest, dus ik tekende.

We hadden hele goede plekken. Een keer niet helemaal bovenin de ArenA. Ik hoefde niet eens mijn bril op te zetten om de bal te zien! Maar ik heb wel altijd een probleem in de ArenA: ik krijg het allemaal niet zo goed mee. Ik ben te druk met bier drinken, discussiëren over de instappers van Erik ten Hag en naar Klaas-Jan Huntelaar kijken op de reservebank. Daardoor verliep de avond voor mij weer niet geheel vlekkeloos. Ik heb een goal gemist en was op den duur de tijd vergeten. Daardoor dacht ik heel even dat iedereen boos het veld afliep, maar het bleek gewoon rust te zijn. Whoops.

We wonnen met 3-0, maar ik was nog steeds een beetje teleurgesteld dat ik niet literair kon doen deze avond. Sarah vond mij waarschijnlijk ook een beetje zielig, dus had ze opgezocht of Peter Buwalda binnenkort nog eens in de buurt zou zijn. En potjandosie, ja hoor. Een paar dagen later kwam hij in Amersfoort tijdens de Nacht van de Literatuur.

Winnaar 2
Dus wij naar Amersfoort. Voorafgaand had ik in een verveelde bui op de website van de organisatie een quiz ingevuld. Verder niet meer aan gedacht, maar een dag voor het evenement kreeg ik een whatsappje van de organisatie met de vraag of ik bij de opening aanwezig zou zijn, want dat kon wel eens interessant voor mij zijn…

Bij de opening van het evenement haalden Sarah en ik de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden. Ik denk dat wij de enige mensen onder de 50 waren, dus we vielen nogal op. Na wat praatjes, was het aan de burgemeester van Amersfoort om de avond officieel te openen en de prijswinnaar van de quiz bekend te maken. Nouuuuuu, dat was ik dus! Volgens de burgemeester hadden ze zich afgevraagd of deze Kim een man of een vrouw zou zijn. Waarop ik met mijn grote waffel antwoordde: ‘Ik hoop dat je het kunt zien’. Lekker de burgemeester aanspreken met je, daar ben ik toch millennial voor? Anyways, ik mocht het podium op, de burgemeester stelde nog wat vragen (Ondertussen bleef ik hem aanspreken met ‘je’ en ‘jij’) en ik kreeg 4 boeken:

Geen slechte prijzen, zeker niet voor iemand die tot dan toe alleen een wekkerradio van de Donald Duck en een blikje tonijn in Toomler had gewonnen.

11c4f5b0-3803-45d7-998b-995d6e8fd971
Lekker lachen met de burgemeester

En toen moesten we dus nog naar Peter Buwalda in een andere zaal. Ook hier waren we veruit de jongsten, maar het begon al te wennen. Ik hoopte dat het interview zou gaan over zijn drive en de manier waarop hij schrijft. Ik hou zelf namelijk ook best van schrijven, maar 18 uur per dag schrijven vind ik best bewonderenswaardig.

Het interview ging voor een groot deel over de interviewster die de boeken zo goed vond, maar daardoor niet Peter Buwalda beter had leren kennen. In mijn ogen werd het als kritiek gebracht, terwijl ik juist denk dat het een van zijn krachten is. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit een boek gelezen van Heleen van Rooyen, maar ik weet wel heel veel over haar. Dat zorgt er niet voor dat ik graag iets van haar wil lezen, integendeel zelfs. Dat Buwalda minder bereikbaar lijkt en je minder over hem weet, maken zijn boeken voor mij juist interessanter. Maar goed, mijn blog heet Waar is mijn eenhoorn? en is niet per se bedoeld voor literaire analyses, dus tot zover VPRO Boeken. Ik heb na afloop van het interview nog mijn boek laten signeren. #fangirl.

 

Speelt er zich verder nog iets in mijn huidige leven af?

  • Ik heb 2 weken vakantie. Heuj!
  • Morgen vertrek ik naar Wenen en vrijdag naar Boedapest. Heuj!
  • Gisteravond moest ik douchen met koud water. Was minder leuk.

Ik zal proberen een blog te schrijven vanuit Wenen, maar waarschijnlijk verlies ik mezelf veel te veel in alle Sisi-achtige toestanden. Nou ja, ik zie wel. Oké, doei!

Iets over lekker fashion zijn en een hotdog stelen

Hé, hoi, hai, hallo mensen! Hoe gaat het met jullie? Met mij gaat het inmiddels weer goed. Ik ben na de hittegolf (40 graden, HOLY FUCK) weer wat opgekrabbeld. Ik hoef niet meer te huilen omdat het te warm is, kan weer zonder te zweten mijn glas drinken van tafel pakken en hoef ook niet meer per se vanuit een koud bad Orange is the New Black te kijken. Kortom: het leven ziet er weer mooi uit en ik kijk met veel genoegen uit naar de herfst.

Andere vraag: hebben jullie een droomjob? Vroeger wilde ik kapster worden, maar dat is er nooit van gekomen. Uiteindelijk ging ik journalistiek studeren (en een blauwe maandag politicologie, maar daar hebben we het niet meer over) en ontdekte ik pas echt hoe leuk ik schrijven vond. Dat ik nu geld verdien met het schrijven van teksten vind ik nog altijd bizar. Schrijven is toch wel mijn droomjob, al zijn er nog genoeg andere dingen die ik graag zou willen doen. Een winkel beginnen, advocaat worden of misschien toch gewoon kapster. Lastig, lastig, lastig. Gelukkig weet ik wel heel goed wat ik niet wil worden. Zo lijkt verwarmingsmonteur in Tietjerksteradeel mij niet de meest leuke baan ooit, maar influencer en/of beautyvlogger vind ik nog net een tandje erger. Vooral omdat ik de slechtste ooit zou zijn, want ik heb zo barweinig met hip en trendy zijn. Waarom? Daarom:

  • Ik koop mijn make-up bij de HEMA
  • Ik kan zelfs na een make-up cursus (Oh yes, I did) nog geen fatsoenlijk lijntje op mijn ooglid zetten
  • Ik weet het verschil tussen foundation en concealer niet
  • BBcream? CCcream? Whut?
  • Ik word sowieso kapotgenegeerd door het personeel van de Douglas. Ik wilde laatst in een gekke bui de Touché Éclat van Yves Saint Laurent kopen. Na 20 minuten wachten was er nog niemand die mij wilde helpen bij het vinden van de juiste kleur.
  • De laatste keer dat ik op Google iets over Louis Vuitton wilde opzoeken, typte ik: Lois Viton
  • Ik draag thuis badslippers met eenhoorns erop
  • Ik heb van een aantal broeken 2 dezelfde exemplaren gekocht. En iedereen maar denken dat ik de hele week in dezelfde broek loop
  • Alle leuke jurkjes van de ZARA zien er met mijn 1.84m uit als een oversizede blouse. En elk rokje als een grote riem. Om nog maar te zwijgen over de crop tops. 
  • Sowieso: de hele dag met zo’n camera voor je smoel lopen om een vlog te maken. Ga weg.

Get Danish
Maar hoe staat het eigenlijk verder met je leven, Kim? Nou, ik ben nog steeds Deens aan het leren. Gewoon, omdat het mijn lievelingsland is, ik het een mooie taal vind en nog altijd de hoop heb een Deense man tegen te komen. In ieder geval kan ik nu in het Deens zeggen dat ik geen Deens spreek: ‘Jeg taler ikke Dansk’. Verder munt ik uit in zinnen als ‘Jeg er en bjørn’, wat ‘ik ben een beer’ betekent en ‘Du har vist spist min hotdog’, wat neerkomt op: ‘Ik denk dat je mijn hotdog hebt opgegeten’. Ik vind het nog lastig te bepalen in welke situaties ik dit zou kunnen gebruiken, maar het zal je maar gebeuren dat je het wil zeggen en dan niet weet hoe dat moet. Daarom, mooi meegenomen.

Wat speelt er zich verder af in mijn enerverende leven?

  • Ik zoek zilverkleurige nagellak, maar dat is blijkbaar vlak na 2001 al uit alle winkels gehaald.
  • Naar volleyballende mannen kijken is inmiddels mijn leven geworden. Na het EK Beachvolleybal in Arnhem, King of the Court in Utrecht, DELA Eredivsie in Utrecht, DELA Beach Open in Den Haag en het OKT in Rotterdam ga ik in augustus nog naar het NK Beachvolleybal in Den Haag en in september naar het EK Volleybal in Rotterdam. Ik begin zo langzamerhand te denken dat ik een drukker reisschema heb dan de spelers zelf. Nergens op aarde voel ik mij zo klein als bij een volleybalwedstrijd. Iedereen op het veld en op de tribune is zo’n 2 meter. Dit is hoe de hemel er ook uit moet zien.
  • Verder kocht ik deze week 8 boeken, waaronder Het dagboek van Bridget Jones van Helen Fielding en Een schitterend gebrek van Arthur Japin. Ik zou mijn boekensmaak net zo willen omschrijven als mijn muzieksmaak: schizofreen.
  • Ik ben afgelopen week 3x naar de sportschool geweest. OMG, FITGIRL! Thank god voor luisterboeken, want daardoor denk ik niet de hele tijd dat ik naar huis wil.
  •  Ik heb nu pas Mariah Carey ontdekt. Ik wist heus wel wie het was, maar verder dan All I want for Christmas was ik nooit gekomen. I know, late to the party, maar ik ben er.
  • Ik ga in september naar Wenen en Boedapest. Whoop whoop! Eind september ga ik eerst 3,5 dag naar Wenen. Beetje paleizen bezoeken, Sachertorte eten en het huis van Mozart bekijken. Daarna door met de trein naar Boedapest en dan daar nog 3 dagen rondstruinen. We gaan in Boedapest sowieso naar Széchenyi Spa, want daar zijn 18 binnen- en buitenbaden en die wil ik allemaal testen. Nu al zin in afwasvingers.

Dat was het geloof ik wel voor nu. Volgende keer vertel ik jullie alles over mijn crush op John Williams. Ja, die van Help, mijn man blablablabla. Of over het NK Beachvolleybal. Of over het EK Volleybal. Of over de lezing van Peter Buwalda waar ik ook nog heen ga. Nou ja, ik zie wel. Oké, doei!

Pannenkoeken en strakke schaatspakjes

De mussen vallen dood van het dak, dus dit is een mooi moment om jullie te vertellen over mijn liefde voor schaatsen. Want ik vind 34.6 best leuk, maar dan wel als rondetijd in Thialf en niet als temperatuur. O my god, I’m dying. Overigens: vroeger dacht ik echt dat mussen in deze temperaturen het loodje legden. Wat dat betreft kan ik mij aardig identificeren met een mus. Anyway, terug naar het onderwerp. Schaatsen dus.

Vroeger keek ik op tv naar Rintje Ritsma en zijn gigantische bovenbenen. Volgens mijn moeder kwam dat door het eten van heel veel pannenkoeken. Ik kan inmiddels uit eigen onderzoek concluderen dat je daar inderdaad flinke bovenbenen van krijgt, maar je gaat er niet opeens goed door schaatsen. Dat werd mij afgelopen winter op de ijsbaan weer pijnlijk duidelijk.

Strakke schaatspakjes
In mijn herinnering was schaatsen helemaal niet zo moeilijk. Dus na 15 jaar niet meer in de buurt te zijn geweest van een schaats, stapte ik vol goede moed de baan op. Maar meteen bij het neerzetten van mijn rechterschaats wist ik dat het baanrecord die dag niet door mij verbroken zou worden. En op het moment dat ik dat dacht, werd ik door 4-jarige kinderen en 80-jarige bejaarden in strakke schaatspakjes kneiterhard voorbij gereden.

Ik moet zeggen dat mijn gehuurde schaatsen ook niet bepaald hielpen, maar toch. Na zeker 3 meter te hebben geschaatst, kluunde ik richting de kant. Met het excuus ‘vanaf deze kant ziet de schaatsbaan er ook mooi uit, zeg!’ bleef ik daar de resterende 20 minuten gewoon staan.

giphy

Ondertussen maakte mijn gezelschap een rondje over de schaatsbaan. Ik bleef aan de zijkant wachten en stond tussen alleen maar kinderen met schaatsstoeltjes en dubbele ijzers. Nooit eerder leek ik meer op een kinderlokker, maar ik was allang blij dat ik kon blijven staan. Na 25 minuten ‘schaatsen’ gingen we tosti’s eten en was ik weer een beetje blij met mijn leven.

Gelukkig heb ik kort geleden jeu de boules ontdekt.

Ik ben heus niet doof #1

Op mijn 14e ging ik door een sk8tergirl (She said, see you later, boy)-fase, sliep zat ik op het VMBO en maakte ik mij zorgen om de mensheid als Ludo en Janine uit GTST voor de 187e keer aankondigden te gaan scheiden.

Precies in die tijd heb ik ook iets te hard naar Busted, Mcfly en Good Charlotte geluisterd. Want behalve een ontiegelijke wansmaak heb ik nog iets aan die periode overgehouden; een slecht gehoor. Er bestaat zelfs een Google-doc waarin alles wat ik verkeerd heb verstaan wordt bijgehouden. Ik kan hier makkelijk een maandelijkse blog over maken, maar voor nu een kleine compilatie van de afgelopen periode:

Montgomery
Wat er gezegd werd: ‘Montgomery is de hoofdstad’.
Wat ik verstond: ‘Je hebt komkommer in je hoofd, schat’. 

Ik Vertrek
In Ik Vertrek emigreerde een gezin naar Frankrijk. Tijdens een scene in de auto stapte de man even uit en liet zijn vrouw weten: ‘Peter moet even aan zijn penis trekken’. Althans, dat dacht ik. Wat ze daadwerkelijk zei was: ‘Peter moet even zijn benen strekken’.

Pride and Prejudice
We hadden het over de filmversie van Pride and Prejudice en dat Keira Knightley daarin speelt. Ik hoorde Bill Nighy ipv Keira Knightley en probeerde vervolgens 5 minuten lang scenes te herinneren van Bill Nighy in Pride and Prejudice. 

Bassisten
Wat er gezegd werd: ‘Bassisten worden ook steeds minder cool’.
Wat ik verstond: ‘Racisten worden ook steeds minder cool’. 

Songfestival
Tijdens een van de acts: ‘Hij is gekleed als een valkenier’.
Wat ik verstond: ‘Hij ziet eruit als een fucking mier’. 

ACDC
In een café: ‘Dit nummer van ACDC heet toch Shoot to thrill?’.
Wat ik verstond: Dit nummer van ACDC heet toch Sjoerd de Vil?’.
En daarna: ‘Dit nummer van ACDC heet toch Shoot to kill?’. 

Sushi eten
Wat er gezegd werd: ‘Het is hier all you can eat’.
Wat ik verstond: ‘Met je rooie krediet’.

Overigens blijf ik volhouden dat ik niet doof ben, maar de mensen om mij heen onduidelijk praten.

Hans liep de ladiesrun

Van tevoren leek het zo’n goed idee. Samen met een vriendin had ik mij ingeschreven voor de ladiesrun in Hilversum. 5 kilometer rennen met ongeveer nog 500 andere vrouwen. What could possibly go wrong? Nou, het feit dat ik niet getraind had en de naam waarmee ik ingeschreven was.

Helemaal niet getraind is ook niet waar. Ik ging een dag voor de ladiesrun naar de sportschool om eens te kijken hoe dat eigenlijk voelt, 5 kilometer rennen. Het ging op zich best aardig. Kreeg na 4,5 kilometer een beetje last van mijn heup, maar ik hield het nog een halve kilometer vol. Niks aan het handje dus. Geen toptijd, maar ik zou in ieder geval de finish halen de volgende dag.

Tja, die volgende dag. De heup bleek zo veel lichaamsbeweging toch niet leuk te vinden, dus na een nacht slapen had ik alleen maar meer pijn gekregen. Maar hé: ik had me ingeschreven en ik wilde die medaille hebben. Vol goede moed trok ik mijn hardloopkleding aan en wilde ik het startnummer opspelden. Daar ontdekte ik mijn tweede ‘fout’. Ik bleek mij te hebben ingeschreven met de naam Hans. Op het startnummer stond Hans. Hans ging dus een ladiesrun rennen. Ik herinnerde me vaag wel de avond waarop we ons hadden ingeschreven. Althans, ik herinnerde me vooral de flessen wijn en dat we elke poep en scheet die avond grappig vonden. Ons inschrijven als Hans en Freddy dus ook.

Bij de warming up was ik al bijna buiten adem. Terwijl dat alleen maar stap-tik-bewegingen waren. Ik wilde eigenlijk toen al gaan huilen, maar besloot het te bewaren voor een specialer moment. Na het startschot mochten we dan eindelijk gaan rennen. Dus ik rennen, rennen, rennen. Een beetje verbaasd was ik wel, want de eerste 2,5 kilometer ging eigenlijk best goed. Zelfs voor iemand die een dag daarvoor haar heup uit de kom had gerend. Maar op het moment dat ik dat dacht begon de ellende. Last van mijn heup, pijn in mijn voet, zijsteek, buiten adem, the whole shebang. Heel even dacht ik dat de dood me kwam halen maar nee, ik bleek gewoon mee te doen aan een ladiesrun.

Omdat ik zo kapot was en alles pijn deed, ging ik een stukje wandelen. Misschien is dit niet het juiste moment om te pochen over mijn wandeltempo, maar ik ‘wandelde’ zo snel dat ik rennende mensen moest inhalen. Het zag er ongetwijfeld belachelijk uit en ik hoop echt dat er geen beelden van zijn. Maar hé: Hans moest de finish halen. Onderweg wandelde ik nog een halfnaakte djembé band voorbij en riepen mensen verward: ‘Kom op, Hans! Euh, Hans?’.

giphy-5

Na 36 minuten en 10 seconden kwam er dan toch een einde aan deze hel. Ik blij, ik een medaille, ik thuis bier drinken en kaasstengels eten. Wat een leven, jongens.

Groetjes van de blauwe engel

Voor mijn verjaardag kreeg ik een tegoedbon van een schoonheidsspecialiste. Superleuk! Dus ik op mijn vrije middag naar Almere. Van tevoren was mij al verteld: deze schoonheidsspecialiste helpt je niet alleen van je gerstekorrels en verstopte poriën af. Ze is namelijk ook nog astrologe. Voor mijn doen is geurolie al zweverig, dus ik ging echt een topmiddag tegemoet!

Nog voordat ik goed en wel in de stoel lag begon de schoonheidsspecialiste (ik noem haar Hannie) over journalistiek en politiek. Ik blij, want blijkbaar had iemand een keer de moeite genomen om mijn LinkedIn-pagina te bekijken. Eindelijk erkenning, heuj! Toch niet 5 jaar lang voor niks gestudeerd.

Blue da ba dee da ba daa 🎤🎤
Vervolgens begon het. Tijdens de behandeling legde Hannie haar handen op mij en moest ik mijn naam zeggen. Daardoor zou Hannie de kleur van mijn aura te zien krijgen. ‘Blauw’, zei ze heel resoluut. Ik was dus blauw. Volgens Hannie is dat een hele goede aura-kleur. ‘Het betekent dat je een introvert persoon bent, heel liefdevol, heel eerlijk en altijd kalm.’ Kalm inderdaad. Voor de mensen die mij kennen: ik laat hier voor jullie een witregel vallen zodat jullie even keihard kunnen lachen.

 

Done? Mooi.

Als je denkt dat dit het was: hold your horses. Behalve dat ik blijkbaar een blauwe gloed om mij heen heb is er nog iets heel bijzonders aan mij. Ik ben namelijk half mens en half engel. Jup. Volgens Hannie is niemand 100% mens. ‘Sommige mensen kunnen ook draak zijn of kabouter’, zei ze vervolgens. Op dit moment was ik heel hard bezig met proberen niet te lachen. Er werd nog wat in mijn oor ge-mmmmmd en daarna mocht ik gaan. Voor een halve engel met een blauwe aura ging ik toch een beetje in de war naar huis. Eenmaal thuis kwam ik erachter dat ze vergeten was mijn wenkbrauwen te doen.

De 11 oprispingen van Kos

Zeven dagen Kos doen gekke dingen met een mens. Dat heb ik afgelopen week zelf mogen ervaren. Behalve dat we poepiebruin werden, elke ober aanspraken met Lavelos, Nicolos of Stephanos en dolfijnen zagen, was het ook een week vol verwondering. Daarom 11 oprispingen die ik jullie niet wil onthouden.

1. Piña Colada is top
Eigenlijk wist ik dat al, maar op vakantie waardeer je het gewoon nog meer. Wij lagen standaard rond 1 uur ’s middags starnakel bezopen aan het zwembad. Probeer dan nog maar eens je kruiswoordpuzzeltje af te maken.

2. 6 kilo feta per dag gaat ook een keer vervelen
Knal wat feta en een paar olijven over een gerecht en het is Grieks. Ik heb zelfs een keer vrijwillig feta bij mijn baklava gegeten. No joke. Mousaka met feta, gemista met feta, horiatiki met feta, spanakopita met feta. Been there, done that.

giphy

3. Ik zeg gekke dingen in mijn slaap
In mijn slaap zeg ik vaak veel interessantere dingen dan in wakkere toestand. Ook deze vakantie heb ik mij weer van mijn beste kant laten zien. Om 3 uur ’s nachts zat ik rechtop in bed en vroeg ik of er een kat op de stoel in onze kamer lag. Bleek niet zo te zijn. Ik keek nog eens goed en vroeg vervolgens: ‘Is het dan een kalkoen?’. Ook dat werd ontkend. Lichtelijk in de war (eigenlijk mijn voortdurende state of mind) ging ik weer slapen. De volgende dag ontdekte ik dat het een vest was. Ik moet echt minder drugs gaan gebruiken.

4. Zoek je nog een kat? Kijk eens op Kos
Ik dacht soms ik op het Japanse katteneiland was beland.

giphy-1

5. Alle Nederlanders die geen Engels spreken gaan naar Kos
Ik zou lekker op fietsvakantie gaan naar Valthermond als ik geen Engels zou spreken, maar daar denken blijkbaar een hoop Nederlandse toeristen anders over. ‘Eén wijte wijn’, hoorden wij regelmatig bij de poolbar. De serveerster begreep er natuurlijk geen snars van, want het klonk niet als Engels. Ook niet echt als Nederlands trouwens. ‘In de restaurant serveren ze het anders wel hoor.’ De serveerster begreep het nog steeds niet. ‘Nou, doe dan maar een sprite.’ Sprite herkende ze wel.

6. Ik kan niet lopen over het dek van een varende boot
Lopen over het dek van een varende boot bleek voor mij nogal een expeditie te zijn. Maar hé: er was gratis eten aan de andere kant van de boot, dus daar ging ik. Vraag me nog steeds af hoe ze in Mama Mia: Here we go Again een scène hebben kunnen filmen met dansende mensen op een boot. Niet mogelijk. Gewoon niet. Voor mij is recht vooruit lopen op een niet bewegende ondergrond al uitdagend genoeg.

7. Griekse bootmannen love taking the piss out of tourists
We gingen varen met een bootje. Nou ja, bootje. Soort piratenboot. Onder leiding van Kassos en Dimitri. Kassos werd door mij al vrij snel omgedoopt tot Kassa omdat zijn gevoel voor service en klantvriendelijkheid ophield zodra hij het geld had geïnd. De rest van de dag waren alle mensen op de boot slachtoffer van de slechte grapjes van Kass(os)(a). Er was een grap waar ik nog steeds waardering voor kan opbrengen. Kassa had een fruitsalade gemaakt. Na complimentjes van onze medepassagiers zei hij dat de aardbeien van zijn eigen boerderij kwamen. Iedereen schoot in de ‘O wauw, echt, wat geweldig-modus’, waarna hij mompelde: ‘yes, supermarket’.

unnamed-576x1024
De piratenboot van Kassa en Dimitri

8. Dolfijnen in het wild spotten is best tof
Naast uitgelachen worden door Kassa en Dimitri gingen we zwemmen en dolfijnen spotten. Behalve in het Dolfinarium (ja sorry, ik was een kind en wist niet beter) nog nooit in het echt gezien. Supervet!
giphy

9. Extra schoenen meenemen is altijd een goed plan
Halverwege het boottripje ging mijn slipper stuk. Ik dacht: ‘no problemo. We zitten op een boot, dus heb geen slippers nodig’. Totdat we gingen aanmeren bij een mini-eilandje en ik opeens honderden meters over een kiezelweggetje moest lopen. Na 20 meter gaf ik het al op en moest mijn gezelschap op expeditie over het eilandje om slippers te zoeken. Bij het laatste winkeltje (van de 4 in totaal) waren slippers, heuj! Wel een maat te klein, maar who cares. Máxima draagt met haar maat 42 ook vaak genoeg maat 41.

10. De Morten trilogie is best wel heel gek
Och jongens, ik heb een paar keer de hik gekregen van het lachen. Als je zin hebt in lachstuipen, raad ik vooral het laatste deel aan. Mijn top 2 van belachelijke scenes uit de boeken:

  • De minister-president die in Frankrijk met een harpoen op zijn eigen dochter en ex-werknemer schiet.
  • De alcoholverslaafde ex-vrouw van de minister-president die tijdens een partij-event (waar overigens ook Andre Kuipers bij is, maar dat terzijde) met een pistool haar ex-man neerschiet.

Ik las dat er dit jaar ook een tv-serie van deze boeken komt. Ik kijk er al naar uit. Verder heb ik ook nog normale boeken gelezen op vakantie hoor. Eindelijk The girls van Emma Cline gelezen. En Mensen op Mars van Joris van Casteren.

11. Ik hoef niet in een auto in Griekenland te rijden
Behalve een auto en een rijbewijs heb je op Kos namelijk een doodswens nodig om de weg op te gaan. Bochten van 90 graden waar je met 80 kilometer per uur doorheen jakkert etc.